Fiction : G-Defend

Paring: Iwase x Ishikawa

Title : Pajima - -

...........................................................................................

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง ~ ~

ใครมาเอาเวลาปานนี้น่ะ อิวาเสะที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ ต้องละกิจกกรมที่ตัวเองทำอยู่ลุกขึ้นมาเปิดประตู

ครับ ครับ แกร่ก ~

เมื่ออิวาเสะเปิดประตู เพื่อดูว่าใครเป็นแขกยามดึก ก็พบว่าคนที่เขาฝัน และเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา จะมายืนอยู่ตรงหน้า

คุณฮารุกะ !? มาได้ยังไงครับ ? อิวาเสะดึงมือเจ้าของชื่อให้เข้ามาในห้องพลางแย่งกระเป๋ามาถือ

ก็นั่งเครื่องบินมา นอกจากจะถูกดึงมือแล้ว อิชิคาวะยังถูกกดให้นั่งลงกับโซฟาตัวนุ่ม

โธ่ ไม่ใช่อย่างงั้นครับวันนี้คุณฮารุกะมาแปลกจัง

แล้วอย่างไหนล่ะ

ผมหมายถึง DG ใครทำงานแทนครับ อิวาเสะถามอีกครั้ง เพราะอีกฝ่ายตอบคำถามผิดประเด็นไปหน่อย

เป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่เขาต้องมาทำงานที่ลอส เนื่องจากมีการก่อการร้ายครั้งยิ่งใหญ่ทำให้ SP ของที่นี้บาดเจ็บและมีบางคนที่เสียงชีวิต ทางคณะกรรมการของญี่ปุ่นจึงขอให้อิวาเสะไปเป็น SP ชั่วคราวแทนคนเก่า ซึ่งนั้นก็ทำให้เขากับคนรักแยกห่างกัน

ก็ให้นิชิวากิดูให้ อิชิคาวะตอบ พลางมองไปรอบ ๆ ห้องที่มีเพียง เตียง โซฟา และโต๊ะทานข้าวตัวเตี้ยเท่านั้น งั้นเหรอครับ

.............ถึง

ครับ ? เมื่อกี้พูดอะไรครับ ผมไม่ค่อยได้ยิน อิวาเสะหันหน้ามองอิชิคาวะที่กำลังหน้ามองพื้น เขาไม่ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เพราะอิชิคาวะพูดเบาเกินไปและเขาก็อยู่ห่างจากที่โซฟาพอสมควร

คิดถึง......ฉันคิดถึงนาย อิชิคาวะก้มหน้าหลบความเขินอาย หลังจากบอกความรู้สึกเขาตอนนี้ให้อีกฝ่ายรับรู้

คุณฮารุกะ อิวาเสะที่กำลังเตรียมนมอุ่น ต้องเป็นอันชะงัด เพราะได้ยินคำพูดที่คาดไม่ถึง

ทำไม ? นายไม่คิดถึงฉันหรอ ?

ไม่ใช่อย่างงั้นครับ ไม่ใช่ อิวาเสะปฏิเสธทันที

ถ้าไม่ใชอย่างงั้น ทำไมทำหน้าอย่างงั้นละ

เอ่อ ผมแค่ประหลาดใจเท่านั้น ผมคิดถึงคุณฮารุกะอยู่เสมอล่ะครับ ตอบคำถามของคนรักเสร็จ ก็เทนมที่อุ่นให้ร้อนลงแก้วเซรามิคทั้งสองใบ

แล้วทำไม ไม่โทรหาฉันบ้างล่ะ !? อิชิคาวะทำน้ำเสียงอย่างตัดพ้อ จะครบเดือนแล้วที่เขาไม่เคยได้ยินเสียงของอีกฝ่าย ไม่เคยได้รับการติดต่อกลับมา ทั้งที่เขาไม่ได้ห้ามให้อิวาเสะติดต่อเหมือนคราวที่แล้วที่ไปเป็น SP ให้กับหัวหน้าเลขานายก ฯ เพราะเขาคิดว่าอิวาเสะต้องไปอยู่ที่ลอสนานเลยไม่ได้เอ่ยปากห้ามไป แต่ทำไม แม้แต่เสียงของนาย ฉันก็ไม่เคยได้ยิน !

ก็ผมไม่อยากหนีงานกลับไปหาคุณฮารุกะ แค่ได้ยินเสียงมันก็พาลอยากเห็นหน้า ยกนมอุ่นทั้งสองแก้ว แล้วเดินออกมานอกเคาว์เตอร์ ตรงไปหาอิชิคาวะที่นั่งอยู่ วางแก้วนมอุ่นพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ

และก็อยากทำอย่างงี้ด้วยครับ เมื่อพูดจบ ดึงอิชิคาวะเข้ามากอดหลวม ๆ อย่างรักใคร่ แล้วดันออกจากตัวเล็กน้อย เคลื่อนริมฝีปากประกบกับริมฝีปากบางของอีกฝ่าย มอบจุมพิตแสนหวานให้ ก่อนจะกดริมฝีปากให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น

จูบที่อ่อนหวานเปลี่ยนมาเป็นหนักหน่วงเมื่อไรไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าเริ่มหายใจไม่ออก อิชิคาวะส่งเสียงประท้วง พร้อมทุบที่หลังเบา ๆ อิวาเสะรู้สึกถึงการประท้วงของคนรักจึงถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

ขอโทษครับ ผมคิดถึงคุณมากไปหน่อย ถึงจะพูดอย่างงั้นแต่ทำหน้าไม่เหมือนคำพูดเลย อิชิคาวะจึงต่อว่าคนตรงหน้าอย่างเขินอาย

บ้า

ใช่ครับ ผมบ้ารักคุณ อิวาเสะยิ้ม ท่าทางเขินอายเมื่อกี้นี้มันอยากทำให้เขาอยากแกล้งคนตรงหน้าให้หน้าแดงยิ่งขึ้น

.อิวาเสะ !!! เป็นดั่งที่อิวาเสะต้องการ หน้าของอิชิคาวะในตอนนี้เต็มไปด้วยสีแดงระเรื่อเพราะคำบอกรัก

แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไรบ้า ๆ อีก คุณฮารุกะดื่มนมนี้ก่อนน่ะครับ มันจะเย็นแล้ว อิวาเสะยื่นแก้วนมอุ่นให้อีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นยืน ไม่วายที่จะทำให้อิชิคาวะอายอีกรอบ ( ติดนิสัยใครมา -- --)

เดี๋ยวผมไปเตรียมน้ำอุ่นก็น่ะครับ เดินทางมาเหนื่อย ๆ อาบน้ำซะหน่อย จะได้สบายขึ้น

อืม ..ขอบใจน่ะ พลางยกนมขึ้นมาจิบ

เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก อิวาเสะก็ออกมาเรียกอิชิคาวะให้เข้าไปอาบน้ำ และตัวเขาก็ออกมาเตรียมชุดนอนให้คนรัก แต่ว่าพอเปิดกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กหรือจะเรียกว่าเป้มากกว่านั้น ก็เจอเพียงเสื้อผ้าแค่ 2-3 ชุดและของใช้ติดตัวนิดหน่อย แต่ของที่เขาต้องการมันไม่มี อิวาเสะจึงลุกขึ้นไปถาม จังหวะที่อิชิคาวะอาบน้ำเสร็จแล้วจึงเจอกันที่หน้าห้องน้ำพอดี

คุณฮารุกะครับ อิวาเสะยื่นผ้าขนหนูผื่นเล็กให้คนตรงหน้าเช็ดผม

หืม ? มีอะไรเหรอ ห้องน้ำว่างแล้วไปอาบต่อสิ อิชิคาวะในชุดคลุมอาบน้ำ รับผ้ามาเช็ดผมอย่างรวดเร็ว

ครับ แต่ว่าชุดนอนของคุณฮารุกะไม่มีเหรอครับ เมื่อกี้ผมไปหาในกระเป๋าของคุณไม่เห็นมีเลย อิวาเสะถาม

เอ๋ ? อย่างงั้นเหรอ ฉันจำได้ว่าฉันเอาใส่มาน่ะ อิชิคาวะนึก เขาจำได้ว่าเตรียมพับไว้ข้างนอกแล้ว แต่ว่านิชิวากิโทรมาบอกไฟส์เครื่องบินพอรู้วเวลาต้องรีบสงสัยเลยลืมใส่ลงมามั้ง

ไม่มีอย่างงั้นเหรอ ? อิชิคาวะถามอีกครั้ง

ครับ

งั้นใส่ตัวอื่นก็ได้นิ อิชิคาวะหาทางเลือกอื่น ตอนนี้เขารู้สึกหนาวเพราะเขาใส่ชุดคลุมบาง ๆ เท่านั้น

มันมีแต่ชุดออกไปข้างนอกหน่ะสิครับ ในกระเป๋า มีแต่เสื้อตัวหนา และกางเกงสเล็คที่เจ้าตัวชอบใส่เท่านั้นเอง

แล้วของนายล่ะ ไม่มีเหรอ

เอ่ออ.....คือว่า ... อิวาเสะเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก

คือว่าอะไร ? ฉันเริ่มหนาวแล้วน่ะ

คือว่า มันก็มีอยุ่ล่ะครับ แต่ว่า คือผมเพิ่งเอาเสื้อผ้าไปส่งซักเลย เหลือแค่ชุดนอนแค่ตัวเดียว

แล้วไง

ถ้าให้คุณฮารุกะใส่ ผมก็ไม่มีใส่น่ะสิครับ

นายก็ใส่ตัวอื่นไปสิ

มันเหลือเเค่ เครื่องเเบบหน่ะสิครับ อิวาเสะยืนคิด

จะทำไงดีล่ะ จะให้คุณฮารุกะ ใส่ชุดที่เอามาก็ไม่ได้ จะให้ใส่เสื้อคลุมก็ไม่ได้เดี๋ยวไม่สบาย งั้นก็ให้ใส่ชุดนอน แล้วเราล่ะ อืม ~ อ้ออ !

เอายังไง คิดออกรึยัง อิชิคาวะเห็นสีหน้าของอิวาเสะที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรออกแล้ว

ได้แล้วครับ แต่ว่ามีตัวเลือก อิวาเสะยิ้มกรุ่มกริ่ม เหมือนมีแผนอะไรในใจ หึ หึ

ตะ...ตัวเลือกอะไร อิชิคาวะเริ่มเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์จากคนรักแล้วรู้สึกขนลุก

ระหว่าง ท่อนบน กับท่อนล่าง คุณฮารุกะจะเลือกใส่อันไหนครับ

ท่อนบน ? ท่อนล่าง ? ทำไมฉันต้องเลือกด้วยล่ะ อิชิคาวะหน้าสงสัย

ถ้าไม่เลือกแล้วผมจะใส่อะไรล่ะครับ เราแบ่งกันคนละชิ้น ผมกับคุณจะได้ใส่ได้ยังไงครับ ทำไมเราฉลาดอย่างงี้ล่ะ อิอิ

. ..............ในที่สุดอิชิคาวะก็เข้าใจความหมายของรอยยิ้มแบบนั้นของอิวาเสะแล้ว ติดนิสัยเจ้าเล่ห์มาจากใครน่ะ แล้วจะเลือกอะไรดีล่ะ ถ้าเลือกเสื้อ มันก็ต้องเปลื่อยท่อนล่างน่ะสิ ไม่เอา ๆ ถ้าใส่กางเกง ข้างบนมันก็โล่งน่ะสิ แต่อิวาเสะก็ต้องใส่เสื้อ แล้วข้างล่าง ก็ ๆ อ๊า ~ ~ ไม่อยากคิด เพราะนายคนเดียว ๆ เจ้าบ้าอิวาเสะ ถ้าฉันไม่รีบละก็ฉันก็คงไม่ลืม บ้า บ้า เจ้าเล่ห์ที่สุด

ว่าไงครับ จะใส่ชิ้นไหนดี อิวาเสะเห็นอิชิคาวะหน้าแดงขณะใช้ความคิดอยู่ ก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเจ้าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาเลือกเอาส่วนไหน

ใส่เสื้อก็ได้ !!! ฮึ่ม ~ ยิ้มใหญ่เลยน่ะ อย่างน้อย อิวาเสะก็ตัวใหญ่กว่าเขา เสื้อก็คงใหญ่น่า

เดี๋ยวผมไปหยิบมาก่อนน่ะครับ อิวาเสะยิ้มให้อีกที

สำเร็จ ~! จะใด้เห็นคุณฮารุกะในเสื้อตัวเดียว หุหุ ^^

อ๊ะ นี้ครับ อิวาเสะส่งเสื้อนอนตัวใหญ่ให้อิชิคาวะ แล้วตัวเองก็เดินเข้าห้องน้ำไป พร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

หึ อารมณ์ดีเชียวน่ะ อิชิคาวะบ่นในใจ ก่อนจะเอาเสื้อที่รับมาจากอิวาเสะขึ้นมาสวม

แกร่ก เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูง กับกางเกงตัวเดียวเดินออกมา

คุณฮารุกะ ? อิวาเสะมองหาอิชิคาวะ ที่เขานึกว่าจะอยู่ในห้องนอน แต่ว่าผ้าปูที่นอนยังคงเรียบเช่นเดิม พอเดินออกไปข้างนอกก็เห็นคนที่เขาเรียกหากำลังยืนอยู่ตรงที่ล้างจาน

อืม หอมจังเลยครับ อิวาเสะเดินอย่างเบาไปหาอิชิคาวะที่กำลังล้างจานที่เขากินไว้ตอนเย็น พร้อมกับกอดเบา ๆจากด้านหลังแล้ว สูดกลิ่นหอมที่ต้นคอ

อ๊ะ! อิชิคาวะสะดุ้งเบา ๆ อึดอึดน่า ฉันล้างจานอยู่น่ะ ปล่อยก่อนสิ

พลั่ก !

โอ้ย! เจ็บน่ะครับ อิวาเสะผละออกมา พร้อมกับเอามือกุมท้อง

ก็อย่ามาเกะกะทำไมเล่า แล้วนี้กินเสร็จแล้วทำไมไม่ล้างจาน อิชิคาวะบ่น ตอนเขาจะเอาแก้วที่กินนมเสร็จไปล้างก็เจอจานที่กองพะเนินสูง ไม่ได้ล้างมากี่วันแล้วเนี้ยย -- --

เอ่อ ลืมครับ หยิบจานที่ร่างโปร่งยื่นมาให้ไปวางคว่ำไว้ที่ตระแกรงวางจาน

ลืมหรือว่ามัวแต่ทำอะไรอยู่กันแน่ ?

ก็มัวแต่คิดถึงคุณหน่ะสิครับอิวาเสะก้มตัวเล็กน้อย แล้วกระซิบคำว่า ผมคิดถึงคุณ ที่หูอีกฝ่ายแผ่วเบา

บ้า อิชิคาวะหน้งแดงอีกครั้ง เอ่ออ ... ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน

ทำอย่างงี้แล้วเหมือนคู่แต่งงานใหม่เลยน่ะครับ อิวาเสะมองอิชิคาวะที่ก้มหน้าก้มตาล้างจานอีกครั้ง

เจ้าบ้า อิวาเสะ จะให้ฉันหน้าแดงซักครั้งกัน พูดอยู่ได้

ฉันไปนอนแล้วอิชิคาวะทำหน้าไม่พอใจ วางจานที่ล้างเสร็จไว้บนตระแกรงแล้วเดินออกมา

หมับ! อิวาเสะเห็นสีหน้าของคนรักก็รีบคว้าข้อมือ ก่อนอีกฝ่ายจะเดินหนีจากเขาไป

ผมขอโทษครับ อย่าโกรธผมเลย อิวาเสะเอ่ยขอโทษเบา ๆ ..เขาคงแกล้งมากไปจริง ๆ

อืม ฉันไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย อิชิคาวะเห็นหน้าที่สำนักผิดของคนรักก็อดที่จะยกโทษให้ไม่ได้ ที่จริงเขาไม่ได้โกรธอะไรหรอกเพียงแต่เขาอายเท่านั้นล่ะ

จริงน่ะครับ ?

จริงสิ อย่าคิดมากน่า อิชิคาวะเอามือลูบหัวคนตรงหน้าเบา ๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เป็นของปลอบใจ

ครับ

เอาล่ะ ไปนอนดีกว่า ฉันง่วงเล้ว อิชิคาวะจูงมืออีกคนเดินนำไปยังห้องนอน แต่ว่าคนที่ตามหลังกลับปล่อยมือ

ผมว่าอย่าเพิ่งนอนดีกว่าครับ อิวาเสะเอามือลูบคางตัวเอง พลางมองไปที่อิชิคาวะที่ใส่เสื้อนอนสีเขียวน้ำทะเลของตน

ขาเรียวยาวที่พ้นจากชายเสื้อ และสีเขียวน้ำทะเลของเสื้อมันทำให้ผิวขาว ๆ ของคุณฮารุกะดูเด่นขึ้น มันช่างเซ็กซี่และ ยั่วสายตาของเขายิ่งนัก ! ใครเค้าจะหลับลงล่ะครับ คุณฮารุกะ!

ทำไมล่ะ? อิชิคาวะถอยหลังไปที่ละก้าว เมื่อเห็นอิวาเสะเดินหน้าเข้ามาเขาและมองเสื้อที่เขาใส่และเลื่อนสายตาลงมาข้างล่างอย่างมีเลสนัย

ผมยังไม่ง่วงครับอิวาเสะตอบด้วยเสียงทุ่มต่ำ อ๊ะ อย่าก้าวอย่างงั้นสิครับ มัน ..มัน

แต่ฉันง่วง ฉันไปนอนล่ะ พูดจบก็หันหลังวิ่ง เข้าห้องนอนพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมโปง

หนีไม่พ้นหรอกครับ อิวาเสะยิ้ม ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปห้องนอน โชดดีจริง ๆ ที่ห้องนอนของเขาไม่มีประตูกั้น และ คุณฮารุกะก็เลือกที่จะเข้าห้องนอนแทนเข้าห้องน้ำ เหมือนอยู่ที่ญี่ปุ่น ถ้าไม่เรียกว่าโชดดีจะเรียกว่าอะไรล่ะครับ หึ หึ

เฮ้ออ~ เสียงคนใต้ผ้าห่มถอนหายใจเบา ๆ หลังจากไม่ได้ยินเสียงเคลื่อน....

พรึ่บ ! อยู่ ๆ ผ้าห่มที่เขาเอามาคลุมตัวก็ถูกดึงทิ้งลงข้างเตียง พร้อมกับอิวาเสะที่เอาตัวลงมากดทับตัวเขาไว้

นะ...นายจะทำอะไร อิวาเสะ!

อยู่ที่ลอสแล้วเรียก โมโตฮิสะ เถอะครับ

ฉันหนาวน่ะ โมโตฮิสะ

แต่....อื๊ม ไม่ทันอิชิคาวะพูดจบ ริมฝีปากของคนที่อยู่ข้างบนก็ทาบลงมาแผ่วเบา

หยุดพูดได้แล้วครับ ...ผมจะทำให้อุ่นเองอิวาเสะบอกขณะริมฝีปากยังไม่ห่างจากริมฝีปากอิ่มคู่นั้น ก่อนจะแนบลงอีกครั้ง ส่งลิ้นเข้าไปหาความหวานภายในริมฝีปากนั้น อิชิคาวะตอบรับสัมผัสนั้นทันที มือที่เคยถูกกดไว้จากอิวาเสะเลื่อนมาโอบรอบคอ รอรับความอบอุ่นที่อิวาเสะจะมอบให้เขาคืนนี้ ....

.

อรุณสวัสดิ์ครับ คุณฮารุกะ มอบ Morning kiss ที่หน้าผาก 1ที ที่แก้มทั้งสอง และยิ้มหวานให้อีกที

อื๊ม พอได้แล้ว รู้สึกว่าแค่นั้นไม่พอ อิวาเสะเลื่อนหน้าลงมาไซร้ที่คอ กดย้ำรอยที่เขาทำไว้เมื่อคืน ก่อนจะเคลื่อนมือมาปลดกระดุมที่แทบจะหลุดของเขาอีก

เมื่อคืน จนเกือบเช้า อุ่นจนร้อน แค่นี้ยังไม่พออีกรึไง !

โอเค ปล่อยก็ได้ครับ ก็คุณยั่วผมนี้น่า อิวาเสะปล่อยมืออย่างเสียดาย

ฉันไปยั่วนายตรงไหน?! อิชิคาวะเลิกคิ้วอย่างสงสัย

ก็ดูสิครับ อิวาเสะมองดูกระดุมที่ติดไม่ครบและขาเรียวยาวทีพ้นชายเสื้อออกมา

ก็นายเป็นคนแกะเองนิ! อิชิคาวะหน้าแดง ดึงผ้าห่มที่อยู่ข้างมาพันตัว

พอ ๆ เลย ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว

ไม่พอหรอกครับ ถ้าเป็นคุณฮารุกะดึงคนที่กำลังจะเดินผ่านมาจูบอีกที ก่อนจะผละไปเตรียมเสื้อผ้าให้

แกร่ก อิชิคาวะเดินออกมาพร้อมเสื้อแขนยาวตัวหน้า และกางเกงขายาว กำลังจะเดินออกไปห้องนั่งเล่น ก็เจออิวาเสะที่พับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่

เก็บกระเป๋าทำไมเหรอ ?

เอ่ออ ผมยังไม่บอกคุณฮารุกะใช่ไหมครับ ว่า

ว่าอะไร

ว่า..ผมได้กลับญี่ปุ่นแล้วครับ

....................................

เอ่ออ...คุณฮารุกะครับ?อิวาเสะเงยหน้าขึ้นมองอิชิคาวะ ที่ยืนเงียบตั้งแต่เขาบอกว่าจะได้กลับญี่ปุ่น

นาย ..ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก!!!

ขอโทษครับ แต่ที่จริงผมบอกกับคุณนิชิวากิไปแล้วน่ะครับ

ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง ?! ฮึ่ม นิชิวากิ ทำซะแสบเชียวน่ะ ปล่อยให้เขามาทั้ง ๆ ทีรู้ว่า อิวาเสะจะกลับมาแล้ว น่าอายชะมัด

เอ่อ ผมก็ไม่รู้น่ะครับ ผมก็ยังตกใจเลยที่คุณฮารุกะมาหาผม อิวาเสะลุกขึ้นจากกองเสื้อผ้า แล้วเดินเข้ามาหา คนที่ยืนหน้าแดงและกอดเอาไว้ เขาไม่รู้ว่าคุณฮารุกะของเขาโกรธหรือว่าอาย อย่างน้อยก็ขอให้เป็นอย่างหลังล่ะกัน

แต่ว่า ผมดีใจมากเลยที่คุณมาหา อย่างน้อยผมก็รู้ว่าคุณยังคิดถึงผมอยู่เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายกอดเขาตอบ ท่าทางจะอายมากกว่าโกรธ

อืม อิชิคาวะดันตัวเองมาเล็กน้อย แต่อยู่ในอ้อมกอดของอิวาเสะ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างรักใคร่

ห่างกับคนรักนานขนาดนี้ เป็นใครล่ะจะไม่คิดถึงล่ะ ใช่มั้ย ? ก่อนจะดันตัวเองขึ้นจุมพิตอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ได้หยุดแล้วพาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ อิชิคาวะยิ้ม แล้วเดินไปที่ประตูห้อง

.

โมโตฮิสะ เร็ว ๆ สิ อิชิคาวะเรียกอีกครั้ง เมื่อเขาเห็นอิวาเสะยังยืนหน้าแดง ( เอ๋ออ ) อยู่ตรงนั้น อย่างน้อยอยู่ข้างนอกอิวาเสะก็คงไม่ทำอะไรรุ่มร่ามเขาหรอก

ช่างเป็นวันหยุดที่ดีจริง ๆ เลย

......The End..

ฝีมือยังเเย่เหมือนเดิมแฮะ - -" ไม่ได้เเต่งนานสนิมไม่มีทีท่าจะออกเลย เอาล่ะ คลายเครียดดดดด~

+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*